BABA

"oy nur-canım  nur-canım" adlı
parça çalıyor radyoda
oldukça hareketli
benimse yüreğim kabarıyor
bulutlar gibi yüklü ve bereketli
üzerini örten toprak yeşerirdi
böylesine yağsaydı yağmur baba...

BABA!
sevdiğim bu sözcük
her sene bugün, babalar gününde
dağlayacak yüreğimi bundan böyle
senli günleri hatırlatacak bana...

sen işten gelince
on basamaklı merdivenin
en tepesinden
kucağına atladığımı anımsayacağım birden
ilk basamağın başında
beni şefkatle yakaladığına şahit olacak
ölesiye güvenmişliğimi yaşayacağım
her sene bugün yeniden...
kollarını açarak "gel kızım" derken sen
minicikti kucağına atlayan ben
böylesine güvenmemişti bir başkasına
kendisine bile baba...
güveni sen öğrettin bana
korkusuzca atılabilmemi sağlayan
bu güven duygusu için
ömrüm boyu müteşekkir kalacağım sana
ve
her sene bugün yine atlayacağım kucağına
o çocukça sevinci duyarken
bir an olsun tereddüt etmeden
tüm inancımla
içime kazıdığın
silinmesi imkansız o cesaretle
kucağına atlayacağım yine,
nerde olman fark etmez bile
yaşattıkların zaten içimde...